Komponowanie na pianinie – 3 sposoby na rozpoczęcie pracy.

Czy kiedykolwiek chciałeś spróbować swoich sił w komponowaniu ? Czy nie wiesz od czego zacząć? Oto 3 proste sposoby na początek.

Mam nadzieję, że wszystkie te narzędzia sprawią, że proces ten będzie mniej zniechęcający dla nowych kompozytorów takich jak ty i sprawią, że będziesz mógł wyrazić się muzycznie tak szybko, jak tylko zechcesz.

Podejście nr 1: Improwizuj i nagrywaj

Pierwsze podejście, które omówię, jest prawdopodobnie najbardziej wszechstronne i może pomóc w tworzeniu dzieł w różnych stylach.

Polega na znalezieniu chwytliwego wzoru i pomysłu , a następnie nagraniu go za pomocą aplikacji na telefonie lub tablecie. Jeśli czujesz się wystarczająco dobrze w notacji muzycznej, możesz zapisać to na papierze nutowym lub w programie nutowym

Znajdź coś, co brzmi dla ciebie interesująco — może to być tylko prawa ręka lub temat na dwie ręce. Może być krótki, lub wielo taktowy.
Nagraj ten pomysł, odtwarzając go na smartfonie — w ten sposób nie utkniesz, próbując samodzielnie go zapamiętać.
Jeśli czujesz się wystarczająco komfortowo z zapisem nutowym, wydrukuj darmowe kartki na blanksheetmusic.net i zapisz pomysł. Możesz to zrobić od razu, zanim o tym zapomnisz, lub możesz wykorzystać nagrane nagranie do późniejszego napisania.
Oto próbka o długości 2 taktów:

Jeśli lubisz improwizować, możesz po prostu poeksperymentować z tym pomysłem i zobaczyć, co wymyślisz. Może to spowodować naprawdę zabawne i zaskakujące zwroty akcji, które możesz zachować.

Ale może to podejście nie przemawia do ciebie. Może chcesz bardziej świadomie rozwinąć pomysł. Jeśli tak, to dalsza część ci pomoże.

Podejście nr 2: Rozszerz swój pomysł na frazę

Co więc robimy, gdy mamy ten mały motyw uwieczniony w nagraniu lub na papierze nutowym?

Fraza jest pojedynczą zamknietą myślą muzyczną. To jak zdanie w języku polskim. Składa się z kilku motywów. Często składa się z dwóch taktów.

Bierzemy podstawowy pomysł, a następnie powtarzamy go z drobnymi modyfikacjami lub bez, aby się osłuchać.

Następnie „odkręcasz” pomysł, zwykle za około dwukrotność liczby taktów, jaką zajmował sam pomysł, i dochodzisz do naturalnego zakończenia. Będąc na przykład w tonacji C-dur kończysz akordem C-dur

Oznacza to, że jeśli Twój pomysł podstawowy miał długość jednego taktu, jego powtórzenie również będzie miało długość jednego taktu, a następnie kontynuacja/wydzielenie z tego będzie miało długość 2 taktów, chociaż możesz to rozszerzyć, jeśli chcesz.

W muzyce klasycznej popularna długość to 2+2+4 taktów, tworzy to 8-taktową frazę.

Oto jedno z najsłynniejszych fraz Beethovena, z jego Sonaty fortepianowej nr. 1 f-moll op. 2 . Tutaj wybrał opcję „zakończenie na V stopniu gamy” (tutaj w f-moll, czyli C):

Uważam, że jest to jedna z najbardziej przystępnych metod dla początkujących kompozytorów do wypróbowania i zawsze jest satysfakcjonująca dla słuchacza.

Podejście nr 3: Użyj klasycznych „zagrywek” i wypełnij je.

Jeśli piszesz w tonacji dur/moll , kolejna część tej dyskusji będzie dla Ciebie szczególnie interesująca.

Przedstawię kilka schematów, które działają jak prefabrykowane dwugłosowe struktury, które można wypełnić, aby szybko stworzyć muzycznie satysfakcjonującą strukturę.

„Pewnego razu” to świetny przykład schematu w literaturze. Wiemy, że to zdanie powinno znaleźć się na początku historii. Jeśli natkniemy się na to na końcu, wiemy, żejcoś jest nie tak – ponieważ wiemy, że jest to zwykle „schemat otwierający”. Oczywiście, jeśli nie zrobi się tego bardzo subtelnie i pomysłowo, pomyślimy po prostu, że autor nie umie pisać.
Schematy są definiowane za pomocą stopni skali lub ponumerowanych pozycji w skali durowej lub molowej, której używasz w danym momencie. Wkrótce napiszę więcej o stopniach skali.

Chcesz więcej szczegółów? Oto kolejna świetna definicja schematów muzycznych.

Liczba schematów, których nauczyli się kompozytorzy w XVIII i XIX wieku, jest zbyt duża, by opisać je w jednym artykule. Mając to na uwadze, skupię się na kilku schematach, które moim zdaniem są szczególnie wszechstronne i satysfakcjonujące zarówno dla muzyków klasycznych, jak i bardziej popularnych.

Czym są stopnie skali i dlaczego ich potrzebujemy?

Stopnie skali to sposób, w jaki definiujemy, gdzie jesteśmy w tonacji durowej lub molowej, ponieważ „klucz” w sensie muzycznym zwykle oznacza „skalę, na której budujemy utwór”. Tak więc, jeśli piszemy utwór w C-dur, każda nuta w skali C-dur jest ponumerowana. Stopnie skali w C-dur wyglądają tak:

C = 1, D = 2, E = 3, F = 4, G = 5, A = 6, H = 7
Więc jeśli A jest szóstą nutą, kiedy idziesz w górę skali, jest to stopień skali 6. Liczby są przypisywane tylko na podstawie rosnącej kolejności skali.

OK, teraz, gdy wiemy, jak działają stopnie skali, przyjrzyjmy się przydatnemu schematowi!

Przykładowy schemat:

Można powiedzieć, że schemat ten jest najbardziej uniwersalny w muzyce tonalnej (czyli w muzyce w tonacjach durowych i molowych). Dlatego jest niesamowicie wszechstronny i zawsze będzie brzmiał przekonująco, nawet jeśli nadal czujesz się jak początkujący kompozytor.

W tym schemacie linia basu — pierwszy z twoich dwóch głosów — schodzi w dół o 5. lub rozpiętość 5 liter (jak C w dół do F, a CHAGF ma 5 liter), a następnie w górę o 4. Wzór następnie się powtarza, więc nuta, na której się znajdujesz, idzie w dół o kolejną piątą i w górę o kolejną czwartą.

Chociaż nazywamy to „Opadającymi kwintami”, w rzeczywistości instrumenty mają zbyt ograniczony zasięg, aby nadal schodzić o dosłowne kwinty. Gdyby ktoś schodził za każdym razem o 5. miejsce, z C-F-H-E-A-D-G-C, szybko zabrakłoby nam miejsca na większości instrumentów. Wynik naprzemiennego 5 i 4 będzie wyglądał trochę tak (podany tutaj w C-dur):

Masz kilka opcji dla sopranu czyli górnej linii. Oto taki, z którego kompozytorzy chętnie korzystają.

Sopran zaczyna się tercją nad basem, a kiedy bas się porusza, ta trzecia staje się siódmą. Więc wtedy sopran ustępuje. Zwykle nazywamy to wzorcem „7-3”.

Jeśli masz dostępne 3 głosy , możesz nawet utworzyć łańcuch, w którym zmieniasz, który wyższy głos ma 7, a który 3 nad basem, a praca z tym jest naprawdę fajna.

W tych dwóch przykładach wzór kończy się oktawą (8), aby zapewnić ostateczne zakończenie – interwał septymy (7) ma tendencję do domagania się dalszego ruchu, czego nie będziesz chciał, jeśli zamierzasz zakończyć frazę.

Zaznaczyłem stopnie skali na niebiesko i, jak zauważyłeś, nie są to jedyne stopnie skali najwyższego głosu, których można użyć z tym wzorem basu. Interwały tworzone przez każdą pionową parę nut są pokazane na czarno.

Major:

Poniżej utwór J.S. Bacha, z jego Suity francuskiej nr. 1 w d-moll.

Wzorzec 7-3, który właśnie opisałem, zachodzi pomiędzy głosem środkowym, pokazanym z laskami skierowanymi w dół na pięciolinii wiolinowej, a basem. Liczby w kolorze niebieskim to stopnie skali związane ze schematem głosu zewnętrznego i tworzą wzór 3-5 zamiast 7-3.

Zwróć uwagę, jak Bach wypełnił pozostałe rytmy pasażami opartymi głównie na skali z kilkoma ruchami tercji.

Możesz wypróbować różne rodzaje wypełnień opartych na skali lub wypełnień opartych na arpeggio (co nauczyciele bazujący na schemacie nazywają zdrobnieniami), jeśli ćwiczysz je na lekcjach gry na pianinie i swobodnie na nich grasz.

Ten schemat jest bardzo popularny również w muzyce jazzowej i popowej.

Oto standardowe jesienne liście Josepha Kosmy, osadzone tutaj w g-moll, z inną możliwą linią sopranową, która może stworzyć wzór 7-3 .

Ten utwór wypełnia pozostałe przestrzenie między uderzeniami ideą 3 ćwierćnut, która zeskakuje w dół:

Fizyczne zasady, o których należy pamiętać podczas pisania na fortepian

Poniżej przedstawię kilka technicznych rzeczy, o których należy pamiętać podczas pisania na fortepian, w szczególności, jeśli masz nadzieję, że inni ludzie odkryją i będą czerpać przyjemność z grania twoich kompozycji.

Unikaj pisania akordów lub szybkich naprzemiennych par nut, które są szersze niż jedna oktawa (np. C do C lub B do B), chyba że wskażesz, jak należy je rozdzielić, jeśli ręka pianisty nie może sięgnąć poza oktawę.
Większość kobiet i dzieci – a także duża liczba mężczyzn – może osiągnąć komfort grając tylko do oktawy. Kompozytorzy-pianiści, tacy jak Rachmaninoff i Brahms, pisali w czasach, gdy zakładano, że większość pianistów to dobrze zbudowani mężczyznami z północnej Europy

Jeśli chcesz pisać naprawdę mocne akordy, możesz rozważyć granie ich poniżej oktawy, ponieważ rozpiętość dłoni zmniejsza się wraz z liczbą nut dodanych w najszerszym interwale (więc jeśli akord ma szerokość oktawy, ale ma w sobie 5 nut, możesz chcesz go nieco zawęzić).
Zasadniczo najlepszym pomysłem jest skorzystanie z naturalnej zdolności do otwarcia ręki między 1 a 2, więc gęściej rozmieszczone nuty powinny być tymi, które grałyby palce 2-5.
Oto kilka przykładów nieoptymalnych i bardziej optymalnych rozstawów dla małych rąk:

Mam nadzieję, że te wskazówki zachęciły Cię do szybkiego komponowania! Zapraszam do kontaktu, jeśli masz dodatkowe pytania lub daj mi znać, jak te wskazówki sprawdziły się w Twoim przypadku.